In deze aflevering praten ds. Chris van Andel en Jaap Jonkman over de brief van een vrouw met veel zorgen. Ze stelt een vraag die ze bijna niet durft te stellen: Ik heb toch niet om dit leven gevraagd?... Lees meer...

In deze aflevering praten ds. Chris van Andel en Jaap Jonkman over de brief van een vrouw met veel zorgen. Ze stelt een vraag die ze bijna niet durft te stellen: Ik heb toch niet om dit leven gevraagd? VRAAG Beste heren, Ik ben een getrouwde vrouw van 82 jaar. Gelukkig zijn we nog samen. We kregen 6 kinderen: 5 dochters en een zoon. Vijf kinderen werden geboren met een handicap. Drie van onze dochters zijn doof en blind. Een andere dochter en een zoon kwamen met een zeldzame spierziekte ter wereld. Onze zoon is na een moeilijke tijd van aftakeling aan deze ziekte overleden. Ik zit nu met heel veel vragen. Een vraag durf ik haast niet te stellen: Ik heb niet om dit leven gevraagd. Ik ben er niet altijd blij mee. Ik ben behoorlijk overspannen geweest en zit er nog tegenaan. Eigenlijk voel ik me nooit ontspannen. Nog steeds gebruik ik antidepressiva. Wel heb ik vaak liedjes in mijn hoofd. Ook psalmen die ik vroeger op school uit mijn hoofd heb geleerd. Ik zing dan over God, maar niet met God. De psalmwoorden willen niet in mijn hart landen. Ik weet dat God bestaat, maar ik wil het zo graag ervaren. Ik zoek en zoek, maar het wil niet landen. Het is voor mij als een verhaal. Ik bid, maar krijg geen antwoord. Ik vind geen rust. Ik ervaar ook geen steun als ik het moeilijk heb met het overlijden van onze zoon en met de handicaps van de andere kinderen. Als je bidt om steun, verandert er niets. De handicaps blijven. Je moet het maar hebben. Hoe komt het toch dat de ene mens kracht ervaart en de andere niet? Ik wil zo graag vrede en rust in mijn hart. Van Jezus houden vind ik moeilijk. Hoe doe je dat? Je ziet hem niet. Je man en kinderen zijn lijfelijk aanwezig. Het is voor mij een mysterie. Bedankt voor het lezen van deze brief.